Omdat het f*king spannend is om dat onderbuikgevoel te vertrouwen en te volgen. Je hebt een briljant creatief idee, en toch begin je niet. ‘Iets’ in jou vind dit zo zo zo doodeng en vertrekt naar je hoofd. Zodra je de buitenwereld in wilt is er een oud beschermingsmechanisme dat aan de rem trekt en zegt: ‘Ho ho, hieeeeeer blijven jij! Laten we dit eerst nog even (kapot) analyseren’.
Je denkt het idee al maanden verder uit. ’s Avonds in bed, onderweg in de auto, onder de douche. Maar zodra je zou kunnen beginnen, denk je: ik weet niet waar ik moet beginnen. Dus blijft het idee precies waar het altijd was, in je hoofd, en begin je aan iets anders. Iets kleiners. Allemaal omdat je bang bent dat het niet goed genoeg is of mensen er niet op zitten te wachten.
Liever luisteren? Deze blog hoort bij aflevering 120 van Gouwe Vrouwe, “Waarom je een briljant idee hebt, maar niet begint”. Of lees lekker verder.
Waarom blijft mijn idee in mijn hoofd hangen in plaats van dat ik het uitvoer?
Zolang het idee in je hoofd zit, kan niemand er iets van vinden. Het is nog ongeschonden, nog niet geraakt door een mening of een blik die afkeurd voelt. Op het moment dat je het naar buiten brengt, een schets, een berichtje, een eerste klant, kan het wél geraakt worden. Dus blijf je binnen. Niet omdat je geen lef hebt, maar omdat ergens vroeger naar binnen gaan de veiligste plek was, en dat patroon is nooit gestopt met werken.
Welke overtuiging hier precies onder zit, kun je met deze zes vragen verder uitpluizen.
Waarom wil ik dat iemand anders me vertelt wat ik moet doen?
Niet omdat je het zelf niet kunt bedenken, maar omdat de ander vertrouwen boven jezelf veiliger voelt. Als een ander het zegt, en het werkt niet, dan is het niet jouw schuld. Dat is geen gebrek aan inzicht, je weet vaak al wat je zou moeten doen. Het is een gebrek aan vertrouwen dat je het zelf mag bepalen. Dat je het op je eigen manier mag doen.
Waarom beweeg ik pas als het niet anders meer kan?
Een deadline, een rekening die nadert, een klant die wacht, die geven je een reden om naar buiten te komen die je jezelf normaal niet geeft. Zolang die druk er niet is, blijft wachten de veilige optie. Het probleem is dat je dan altijd reageert op iets buiten je, in plaats van te bewegen vanuit wat je zelf al weet. Niet vreemd, want ergens ben je je voorgevoel gaan wantrouwen, omdat je hebt geleerd dat de ander het beter weet.
Is dit een gebrek aan discipline?
Nee. Een script dat je als kind leerde om jezelf veilig te houden, is geen karakterzwakte. Onderzoekers die uitstelgedrag bestuderen, zoals Siegfried Dewitte (KU Leuven), beschrijven het als een emotionele strategie om de confrontatie met je eigen twijfel uit te stellen, geen kwestie van wilskracht. Harder tegen jezelf praten maakt het vertrekmechanisme niet ongedaan, het bevestigt alleen dat naar buiten gaan onveilig aanvoelt. Wat wel werkt is niet harder denken, maar landen: voelen waar je in je lijf zit voordat je weer vertrekt naar je hoofd.
Hoe dat eruitziet als je wél in beweging komt, zie je bijvoorbeeld bij goudsmid Nadine Kieft, die haar creatieve bedrijf liet groeien door precies dat stap voor stap te doen.
In aflevering 120 vertel ik hoe ik via de karakterstructuren van Reich ontdekte dat dit patroon, ik noem het de Dromer, een structuur die bij heel veel vrouwelijke professionele makers en ondernemers voorkomt.
Een briljant creatief idee dat in je hoofd blijft, helpt niemand, ook jezelf niet. Het wordt pas iets zodra je het deelt, al is het met één persoon.
Op die manier kan de creativiteit stromen, vanuit je buik, en als die stroomt dan volgt de rest vanzelf, zoals klanten. Maar eerst jij!
Veelgestelde vragen
Begin niet bij het hele idee, maar bij het kleinste stukje dat je vandaag kunt delen: een schets, een berichtje, één zin. Een briljant creatief idee wordt pas iets als je het naar buiten brengt, het deelt met de wereld om je heen. Wachten tot het compleet is, houdt het juist binnen. Van uitstel komt afstel, zei mijn oma altijd. Gun jezelf de ruimte om te mogen experimenteren, juist in contact met de ander krijgt het idee de vorm die ze wenst.
Het komt vaak voor, vooral bij mensen die van binnenuit denken in plaats van van buitenaf plannen. Het wordt een probleem zodra je daardoor nooit meer zelf beslist. Je hoeft niet alles alleen uit te zoeken, maar de keuze blijft van jou.
Druk van buiten geeft je toestemming om in actie te komen die je jezelf normaal niet geeft. Dat werkt, tot het op is, want dan ben je weer afhankelijk van de volgende deadline. Bewegen vanuit wat je zelf voelt werkt op de lange termijn beter, ook al voelt het eerst minder urgent.
Als een idee al maanden of jaren in je hoofd zit zonder dat je het deelt, is dat een signaal. Hetzelfde geldt als je liever advies vraagt en dat uitvoert, dan zelf een keuze maakt en die uitproberen. Het patroon zit niet in het idee, het zit in het moment waarop je naar buiten zou moeten gaan.
Je kunt een eerste stap zetten door vandaag het kleinste deel van je idee te delen, niet om het meteen op te lossen, maar om te voelen wat er gebeurt als je naar buiten beweegt. Bij sommige mensen ligt het script dieper, en dan helpt het om met iemand mee te kijken die het patroon van buiten kan zien. Hulp vragen is geen falen, het is een andere route naar hetzelfde doel.
Wil je dit patroon doorbreken met iemand die ervaringsdeskundige is en je creatieve bron daarvoor inzet? Dat kunnen we samen doen. Bekijk naar de mogelijkheden voor coaching, speciaal voor betaalde makers en creatieve geesten.
