Lisette den Hollander begon haar maak-carrière als fotografe. Met allerlei soorten vrouwen voor haar lens raakte ze gefascineerd door het vrouwenlijf. In haar kunst combineert ze 3D‑techniek en handwerk om het lichaam op een eerlijke, pure manier te eren. Niet om een perfect beeld te maken, maar om zichtbaar te maken wat we zelf vaak niet meer kunnen zien.
Ze focuste zich lange tijd op zwangerschapsbeeldjes. Tegelijk voelde ze al een poos dat er meer inspiratie in haar zat. Iets vrijers. Iets wat dichter bij haarzelf lag. Alleen kwam het er niet uit. Ze durfde zichzelf geen kunstenaar te noemen en keek vooral naar hoe ondernemerschap ‘hoort’. Tot ze ontdekte dat haar vastlopen niet zat in haar aanbod of inzet, maar in iets veel fundamentelers
.
“Ik dacht dat ik aan mijn ondernemersskills moest werken”
1. Vastlopen terwijl je alles probeert
In deze aflevering van Gouwe Vrouwe, de podcast voor creatieve ondernemers, verteld Lisette hoe ze er in besloot een coach te zoeken omdat het niet stroomde. Ze deed haar best, keek om zich heen, paste toe wat anderen deden, maar voelde geen beweging. “Ik voelde me gefaald” zei ze.
Ze had eerder coaching gehad, maar die was vooral gericht op strategie. Op plannen, stappen en structuren. Alleen voelde dat losgezongen van haar dagelijkse realiteit. “Ik miste het meekijken naar mijn specifieke situatie. Het bleef te algemeen.”
Onder die praktische vraag zat iets anders: twijfel. Twijfel aan zichzelf, aan haar plek, aan haar manier. De vraag of zij wel gemaakt was voor ondernemen, of dat het simpelweg niet voor haar weggelegd was.
2. De ontdekking: ik doe mezelf erbuiten
In het traject werd duidelijk waar de knel zat. Lisette verwoordde het scherp: “Ik zag de link met mezelf niet.” Ze had nooit beseft hoeveel invloed zij zélf had op haar bedrijf.
Ze wist heel goed wat ze haar klanten gunde: Vrouwen zichzelf helpen omarmen en weer durven laten zien. Vrouwen die zichzelf (dmv haar werk) als kunst durven neerzetten in hun huis. En ineens werd duidelijk: dit vraagt dat zij datzelfde bij zichzelf toestaat.
Ik gaf haar terug: “Je wilt klanten die zichzelf omarmen en laten zien, maar dan mag je dat zelf ook doen, zodat je je klanten laat zien hoe jij dat doet, zodat ze geïnspireerd raken”. Zolang ze zichzelf inhoudt, blijft haar merk veilig en braaf. Terwijl ze juist verlangt naar échte verbinding en werk dat raakt.
Zo schreef Lisette content vanuit wat passend leek. Netjes, zakelijk, gecontroleerd. Niet vanuit haar eigen ervaring, maar vanuit wat ze dacht dat verwacht werd. “Ik durfde niet te schrijven vanuit mijn gevoel, uit angst voor afwijzing.” En precies daar zat de blokkade.
3. Waar dat begon
Gaandeweg werd zichtbaar dat dit patroon niet nieuw was. Lisette had geleerd om de lieve vrede te bewaren. Niet te scherp zijn. Niet te veel ruimte innemen. Meebewegen om geen spanning te veroorzaken. Zoals ze haar moeder dat zag doen.
Ze herkende het ineens in haar dagelijks leven én in haar werk. “Lekker doen wat je wil, zeg ik tegen mijn dochters,” zei ze, “en ik doe het zelf niet.” Wat ze een ander vurig gunde, onthield ze zichzelf. Alsof ze over zichzelf heen, maar naar de ander keek.
Door te onderzoeken waar dat gedrag vandaan kwam, viel er iets van haar schouders. Niet omdat alles meteen opgelost was, maar omdat ze zichzelf beter begon te begrijpen. “Het is ongelooflijk hoeveel dingen teruggaan naar je jeugd. En hoeveel daarvan onbewust meespeelt.”
Dat inzicht bracht rust. Ze hoefde zichzelf niet langer te forceren of te verbeteren. Ze mocht leren luisteren naar wat er al die tijd al aanwezig was.
4. Van forceren naar laten ontstaan
Lisette herkende zichzelf als iemand die veel in haar hoofd zit. Te lang nadenken tot ideeën inzakken. Of juist in de overdrive schieten om maar iets te kunnen laten zien. Altijd bezig met het plaatje: klopt het wel, is het professioneel genoeg, nemen mensen me serieus?
In het traject begon dat te verschuiven. Ze voelde zich vrijer om haar mening te geven, minder gevangen in verwachtingen van buitenaf. “Alles begint langzaam weer te vloeien,” zei ze. Ze kon situaties van een afstand bekijken en voelde minder druk en frustratie.
Haar grootste inzicht achteraf was helder: ze had eindeloos kunnen blijven sleutelen aan haar bedrijf, maar zolang ze zichzelf buitensloot, bleef ze vastlopen. Omdat ze leerde eerst naar zichzelf te kijken, kwam er beweging in alles.
Lisette kwam binnen met de overtuiging dat haar onderneming het probleem was. Ze vertrok met het besef dat haar gevoeligheid, geschiedenis en innerlijke wereld geen last zijn, maar richting geven. En dat haar werk pas echt ruimte krijgt, wanneer zij zichzelf die ruimte ook gunt. Precies wat haar werk brengt: ruimte innemen voor jezelf, letterlijk, op de schouw in je interieur.
Het kantelpunt
Voor veel makers ligt daar precies het kantelpunt. Niet in nóg een plan, nóg een strategie of nóg beter je best doen, maar in durven kijken naar wat jij al die tijd hebt meegenomen je werk in. Soms is dat geen snelle oplossing, maar wel een eerlijke ingang. En vaak de enige die echt iets in beweging zet, omdat wat je eerder in de buitenwereld probeerde geen zoden aan de dijk zette.
Nieuwsgierig hoe jij meer kunt gaan ondernemen op je eigen manier? Bekijk mijn coaching aanbod.
Margriet is heerlijk direct, luistert echt goed naar je en voelt daardoor echt wat jij nodig heb en past daar haar coaching in aan. Ik had contact opgenomen met Margriet om naar mijn bedrijf te kijken, maar eenmaal bij haar op de bank zijn we eerst diep in mijn eigen patronen gaan kijken. Die zag ik niet echt aankomen, maar weet nu ook alles begint bij mij! Margriet heeft me laten zien en voelen dat het helemaal oké is om je eigen gevoel te volgen. Ze heeft echt een beweging IN mijzelf teweeg gebracht en dat voelt zo goed. Spreek Margriet je aan, twijfel dan geen moment om een kennismakingsgesprek aan te vragen bij haar.
